Refugees camp in Amsterdam Osdorp

November 2012 I visited the refugeescamp in Amsterdam Osdorp. I was surprised about the situation in which these people live. Living in tents in the cold Dutch autumn isn’t a pleasant experience.

So the fact that they choose to live here instead of some shelter is a brave choice. Making a statement to the government can rise attention for their situation, but also for dutch immigration rules who tend to be not clear and sufficient to help these people.  Too less attention is given to the problems that our immigration system causes. The rules should be clear for people who ask for asylum, because it determines peoples lifes in the most essential way. It is difficult to have to leave your country and the family where you belong. Now they don’t belong anywhere because they are nowhere welcome. They created a group to which they belong now!

Let us welcome them here. These people have so much to contribute to our society. They helped me when I had cramps in my stomach.  I want them to stay!

 

Geplaatst inDagboek, Inclusie… | Reacties gesloten

Carly uit Toronto: spreken door te schrijven

Hieronder een korte  reportage over een jonge vrouw uit Toronto, Canada. Ze kan niet praten. Diagnose Autisme. Op 11-jarige leeftijd rende ze op een computer af en typte een eerste woord. En nog een.

Daarna begon langzaamaan de communicatie met haar omgeving. Het gaat nog altijd niet vanzelf. Ze kan zelfstandig typen maar heeft veel emotionele aanmoediging nodig om de problemen met haar lichaam te overwinnen. Nu ze regelmatig schrijft (ze werkt aan een boek) is ze gelukkiger, rustiger en ze heeft een doel in haar leven. De film duurt bijna 10 minuten.

 

Geplaatst inDagboek | Reacties gesloten

Kayla’s stem

Hier zie je een trailer van een film over Kayla en andere mensen die met ondersteuning typen. De film is uit de VS en Engelstalig.

Geplaatst inUncategorized | Reacties gesloten

Kapot

ik wil fijn tegen dingen aan schoppen,

pech voor pleisters,

kapot, stuk, gebroken,

ik wil leven, het hele pest zootje,

moet knietjes krijgen.

woede werd het enige dat ik wist

schuld en schaamte waren al weg

eerder had ik die van me af geschreven

wachtte nog even

en liet ook mijn verdriet

voor wat het was

nu rest me de woede

mijn lompe manke kennis, de woede

 

Geplaatst inPoezie+ | Reacties gesloten

Opstandig

Ik heb al een tijd niets geschreven. Problemen, praten, communiceren daar wil ik eens niet over schrijven maar over politiek en over opstanden. Het luisteren naar verhalen van mensen die woedend zijn omdat ze niet kunnen leven zoals ze willen. Opstand omdat het leven voor hun beslist wordt. Egypte en Libië zijn landen waar mensen zich niet gehoord voelen.

Nu heb ik het toch nog over praten en luisteren, sorry daarvoor.

Politiek lijkt te gaan over de vraag of men zich gehoord voelt. Nu kan je denken dat politiek of democratie complexer is. Dat het gaat om belangen die niet aan burgers over gelaten kunnen worden. Dit vind ik een gevaarlijke gedachte. Als je dit namelijk denkt lijk je meer op een dictator dan je misschien zou willen.

Ik denk dat iedereen in een land gehoord dient te worden. Als Mark Rutte denkt dat hij zaken beter weet dan de rest van het land of dat mensen niet weten wat goed voor hen is dan lijkt hij meer op Mubarak dan hij zou willen. Nu ga ik het weer over communiceren hebben. Ik kan niet anders.

Het belangrijkste in een democratie is dat iedereen, of bijna iedereen, zich thuis voelt in wat er gezegd wordt door de regering. Opstandigheid is iets wat hoort binnen een democratie en een recht is. De opstand van een volk toont dat het politiek systeem niet werkt.

 

Geplaatst inDagboek, Uncategorized | Reacties gesloten

Hoe Thiandi Grooff skiet

Wil je zien hoe het skien gaat? Hieronder een filmpje uit 2008; Val Cenis Frankrijk

Geplaatst inUncategorized | Reacties gesloten

je zal het maar hebben

Het programma Je zal het maar hebben, toonde in aflevering 5 Thiandi Grooff. Wie het wil zien kan hier klikken:

http://web.bnn.nl/mediadepot/api/php/jzhmh/index.php?hash=4796259ce159bb216b8ad1c1082cf1ec

Geplaatst inUncategorized | Reacties gesloten

De herinnering aan skiën

24 december 2011.

Het was erg leuk skiën vandaag. Ik ben al drie keer geweest. De berg af bedoel ik. Ik rust nu uit in een restaurant. Dan ga ik nog een keer en het is voorbij voor vandaag. Ik ga meestal drie keer. Ik ga natuurlijk eerst met de lift omhoog. Dan moet ik eerst een stuk lopen omdat het te steil is voor mij. Ik vind het lopen niet erg al wil ik liever skien. Ik word natuurlijk erg geholpen met lopen door Jose en met skiene door Trix, Emma en Julia. Ze skien vlak naast me en skien mee. Zo kan ik skien en ik vind het heerlijk dat ik buiten benen beweeg en boven op een berg uitkijk over het dal. De week is al weer bijna om. Wat jammer is maar ik zal het een jaar bij me hebben; de herinnering.

‘s Avonds doen we niet veel. Ik ben te moe om iets anders te doen dan te liggen. Ik lig en de anderen gaan uit of kaarten. Behalve Emma, Julia en mijn moeders is Paola mee.

Geplaatst inDagboek | Reacties gesloten

DOE NORMAAL, DAGBOEK VAN EEN DINO

Boekpresentatie: Doe Normaal
Andrée van Es, Amsterdams wethouder diversiteit en participatie, nam op maandag 18 oktober het eerste exemplaar in ontvangst van het boek Doe Normaal. Het boek is geschreven door Thiandi Grooff, student aan het Amsterdam University College (AUC). Grooff heeft als gevolg van hersenbeschadiging ernstige problemen met de coördinatie van haar spieren en kan niet praten. In Doe Normaal verkent Grooff – op een persoonlijke manier – haar dagelijkse worsteling met ‘normaal zijn’, erbij horen en tegelijk ruimte krijgen om anders te mogen zijn.
Wethouder Van Es sprak bij de presentatie van het boek op 18 oktober over haar beleid voor diversiteit en participatie in de stad Amsterdam. Van Es is voormalig fractieleider PSP (nu GroenLinks) in de Tweede Kamer en bestuurslid van de internationale kunstmanifestatie Niet Normaal* Difference on display. Vervolgens ging prof. dr. Marijk van der Wende, decaan van het AUC, in op diversiteitsbeleid in het onderwijs.
Student en schrijfster Thiandi Grooff heeft, zoals ze het zelf omschrijft, ‘een goede geest in een vreemd lichaam’. Als gevolg van hersenbeschadiging heeft ze ernstige problemen met de coordinatie van haar spieren. Ze kan niet praten; al kan ze niet stil zijn. Ze kon niet communiceren tot ze veertien was en werd beschouwd als ernstig verstandelijk gehandicapt tot ze door haar schrijfwerk in staat was te laten zien dat dit niet het geval is. Haar boek verhaalt van haar emoties en worstelingen van haar dagelijks leven in Londen (waar ze woonde omdat Nederlandse scholen haar toen weigerden te accepteren) en in Nederland vlak voordat ze op AUC werd toegelaten als student. Dat AUC haar welkom heette en haar waardeert voor haar bijdrage als student is van groot belang voor haar.
Het Amsterdam University College (AUC) is een gezamenlijk instituut van de Vrije Universiteit Amsterdam en de Universiteit van Amsterdam. Het AUC is opgezet vanuit het liberal arts and sciences-onderwijsmodel. Dit betekent dat studenten complexe vraagstukken vanuit verschillende invalshoeken en wetenschappelijke disciplines bestuderen. De opleiding speelt in op de toenemende behoefte aan mensen met een brede maatschappelijke, wetenschappelijke en culturele interesse. Het onderwijs aan het AUC is kleinschalig en intensief. De helft van de studenten komt uit het buitenland. Niet alleen binnen het curriculum, maar ook bij de samenstelling van de studentenpopulatie legt het AUC een duidelijke link tussen excellentie en diversiteit. Zie ook: www.auc.nl.
Publicatiegegevens
Thiandi Grooff: Doe Normaal. Dagboek van een Dino.
Uitgever: J.C. Smits, 195 pagina’s, prijs: € 15, -
ISBN 978-94-90870-01-0
Doe Normaal is verkrijgbaar via de boekhandel

Boekpresentatie: Doe NormaalAndrée van Es, Amsterdams wethouder diversiteit en participatie, nam op maandag 18 oktober het eerste exemplaar in ontvangst van het boek Doe Normaal. Het boek is geschreven door Thiandi Grooff, student aan het Amsterdam University College (AUC). Grooff heeft als gevolg van hersenbeschadiging ernstige problemen met de coördinatie van haar spieren en kan niet praten. In Doe Normaal verkent Grooff – op een persoonlijke manier – haar dagelijkse worsteling met ‘normaal zijn’, erbij horen en tegelijk ruimte krijgen om anders te mogen zijn.

Wethouder Van Es sprak bij de presentatie van het boek op 18 oktober over haar beleid voor diversiteit en participatie in de stad Amsterdam. Van Es is voormalig fractieleider PSP (nu GroenLinks) in de Tweede Kamer en bestuurslid van de internationale kunstmanifestatie Niet Normaal* Difference on display. Vervolgens ging prof. dr. Marijk van der Wende, decaan van het AUC, in op diversiteitsbeleid in het onderwijs.
Student en schrijfster Thiandi Grooff heeft, zoals ze het zelf omschrijft, ‘een goede geest in een vreemd lichaam’. Als gevolg van hersenbeschadiging heeft ze ernstige problemen met de coordinatie van haar spieren. Ze kan niet praten; al kan ze niet stil zijn. Ze kon niet communiceren tot ze veertien was en werd beschouwd als ernstig verstandelijk gehandicapt tot ze door haar schrijfwerk in staat was te laten zien dat dit niet het geval is. Haar boek verhaalt van haar emoties en worstelingen van haar dagelijks leven in Londen (waar ze woonde omdat Nederlandse scholen haar toen weigerden te accepteren) en in Nederland vlak voordat ze op AUC werd toegelaten als student. Dat AUC haar welkom heette en haar waardeert voor haar bijdrage als student is van groot belang voor haar.
Het Amsterdam University College (AUC) is een gezamenlijk instituut van de Vrije Universiteit Amsterdam en de Universiteit van Amsterdam. Het AUC is opgezet vanuit het liberal arts and sciences-onderwijsmodel. Dit betekent dat studenten complexe vraagstukken vanuit verschillende invalshoeken en wetenschappelijke disciplines bestuderen. De opleiding speelt in op de toenemende behoefte aan mensen met een brede maatschappelijke, wetenschappelijke en culturele interesse. Het onderwijs aan het AUC is kleinschalig en intensief. De helft van de studenten komt uit het buitenland. Niet alleen binnen het curriculum, maar ook bij de samenstelling van de studentenpopulatie legt het AUC een duidelijke link tussen excellentie en diversiteit. Zie ook: www.auc.nl.
PublicatiegegevensThiandi Grooff: Doe Normaal. Dagboek van een Dino.Uitgever: J.C. Smits, 195 pagina’s, prijs: € 15, -
ISBN 978-94-90870-01-0
Doe Normaal is verkrijgbaar via de boekhandel

Geplaatst inUncategorized | Reacties gesloten

PRESENTATIE DOE NORMAAL

Uitgesproken bij de presentatie van het boek Doe Normaal, Dagboek van een Dino, 18 oktober in Amsterdam
Dear friends.
Nice of you to come to the launching of my book. I am so glad to be here. This is a very special day for me.
For years I have looked upon everything in silence and I felt very frightened. I was afraid because I did not felt known. i felt afraid because I did not control my life and many considered me as incapable of thinking. That is very frightening because in the Netherlands that leads inevitably to a life in institutions or early death.
I was angry with people who did not understand me. I was angry because many people advised my mothers to send me to institutions.  I was saved by my mothers who continually wanted me to develop and to communicate. At last they succeeded and now I want to show what I can do.
People can be afraid of me too or rather uncomfortable with me because they do not understand me, and because I don’t act normally. I cannot control my body to function in a way that is accepted by the majoriy. That is why i decided to write about my life.
I have written this book because I wanted to show everybody that I am a normal human being. I write about ordinary things I experience. I have ordinary feelings and I want to show that. I have ordinary needs like everybody else. Since my body is not normal, I cannot be normal like everyone else.
My book will be a success if a lot of people realise that I am normal inside. I now realise that my life will not really change as a result of that. I will always have my strange body and that predestines a lot.  It is hopelessly uncontrolled and I cannot replace it. I wish I could. This means I have to compromise and have to survive between fear on one side and hope on the other side. Hope that I will have enough people around me who know me and accept me. I hope I can be normal and abnormal at the same time.
I cannot change myself. I can change people around me in their understanding of curious behaviour.  With my book I want to create a better understanding of people like me and of people who are different from the expected norm.
I think I have succeeded already.  I am not the only one working on that. Things can change. AUC creates an atmosphere in which people are accepted by the staff   as they are. They welcomed me from the very beginning.  Our first conversation was very warm and understanding. They have a policy and practice to welcome diversity and in the curriculum they teach what the value is of diversity.
But is it enough to change the discours of the majority? The majority in the Netherlands never puts attention to disabled people, because we are not visible and excluded from the society. How to manage the process of changing this discours?  Well the first thing is visibility. I am visible as an abnormality and am contributing as such by just being here. But I also contribute as  a student working in groups with other students. I am also one of a larger group in which other diversities are apparent.
The second step is realising that inclusion means that you have to create universal accessibility and solving problems in this area.  As I walk on my toes to control my body so it doesn’t hinder others and myself, I don’t have the energy for this step. I really want friends, because friends give me energy to go on with this.
I’m very grateful to the staff of Amsterdam University College and my assistants that they accept me as I am and help me where they can.   I wish every student such great tutors. They help us very good in becoming good and well learned contributing citizens. They should teach more people in this way. it would help our troublesome world to become more peaceful. My friend Judith Snow also teaches that inclusion brings peace.
It is still difficult for me to find friends and to live a life as other students have. i am often tired. My body hinders me and others too. It is most of the time uncontrollable. I should be able to control it more but I hope other people can understand that they can help me by accepting my bodily unrest.
I hope that my situation helps other people to understand that no individual should be forced to adapt to majority views and that minority members should not have to adapt. There are so many curious strange individuals. Look around you. Look at my friends Niek and Vassilis but look also at yourself. You are not that normal are you?
It is not wise to think society can prosper and develop only if white old men make decisions like in our government. Diversity as in normal/abnormal should be valued to make society a pleasant place even more pleasurable for white old men.

Uitgesproken bij de presentatie van het boek Doe Normaal, Dagboek van een Dino, 18 oktober in Amsterdam
Dear friends.
Nice of you to come to the launching of my book. I am so glad to be here. This is a very special day for me.
For years I have looked upon everything in silence and I felt very frightened. I was afraid because I did not felt known. i felt afraid because I did not control my life and many considered me as incapable of thinking. That is very frightening because in the Netherlands that leads inevitably to a life in institutions or early death.
I was angry with people who did not understand me. I was angry because many people advised my mothers to send me to institutions.  I was saved by my mothers who continually wanted me to develop and to communicate. At last they succeeded and now I want to show what I can do.
People can be afraid of me too or rather uncomfortable with me because they do not understand me, and because I don’t act normally. I cannot control my body to function in a way that is accepted by the majoriy. That is why i decided to write about my life.
I have written this book because I wanted to show everybody that I am a normal human being. I write about ordinary things I experience. I have ordinary feelings and I want to show that. I have ordinary needs like everybody else. Since my body is not normal, I cannot be normal like everyone else.
My book will be a success if a lot of people realise that I am normal inside. I now realise that my life will not really change as a result of that. I will always have my strange body and that predestines a lot.  It is hopelessly uncontrolled and I cannot replace it. I wish I could. This means I have to compromise and have to survive between fear on one side and hope on the other side. Hope that I will have enough people around me who know me and accept me. I hope I can be normal and abnormal at the same time.
I cannot change myself. I can change people around me in their understanding of curious behaviour.  With my book I want to create a better understanding of people like me and of people who are different from the expected norm.
I think I have succeeded already.  I am not the only one working on that. Things can change. AUC creates an atmosphere in which people are accepted by the staff   as they are. They welcomed me from the very beginning.  Our first conversation was very warm and understanding. They have a policy and practice to welcome diversity and in the curriculum they teach what the value is of diversity.
But is it enough to change the discours of the majority? The majority in the Netherlands never puts attention to disabled people, because we are not visible and excluded from the society. How to manage the process of changing this discours?  Well the first thing is visibility. I am visible as an abnormality and am contributing as such by just being here. But I also contribute as  a student working in groups with other students. I am also one of a larger group in which other diversities are apparent.
The second step is realising that inclusion means that you have to create universal accessibility and solving problems in this area.  As I walk on my toes to control my body so it doesn’t hinder others and myself, I don’t have the energy for this step. I really want friends, because friends give me energy to go on with this.
I’m very grateful to the staff of Amsterdam University College and my assistants that they accept me as I am and help me where they can.   I wish every student such great tutors. They help us very good in becoming good and well learned contributing citizens. They should teach more people in this way. it would help our troublesome world to become more peaceful. My friend Judith Snow also teaches that inclusion brings peace.
It is still difficult for me to find friends and to live a life as other students have. i am often tired. My body hinders me and others too. It is most of the time uncontrollable. I should be able to control it more but I hope other people can understand that they can help me by accepting my bodily unrest.
I hope that my situation helps other people to understand that no individual should be forced to adapt to majority views and that minority members should not have to adapt. There are so many curious strange individuals. Look around you. Look at my friends Niek and Vassilis but look also at yourself. You are not that normal are you?
It is not wise to think society can prosper and develop only if white old men make decisions like in our government. Diversity as in normal/abnormal should be valued to make society a pleasant place even more pleasurable for white old men.

Geplaatst inUncategorized | Reacties gesloten
  • MEDIA

    SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC