Opstandig

Ik heb al een tijd niets geschreven. Problemen, praten, communiceren daar wil ik eens niet over schrijven maar over politiek en over opstanden. Het luisteren naar verhalen van mensen die woedend zijn omdat ze niet kunnen leven zoals ze willen. Opstand omdat het leven voor hun beslist wordt. Egypte en Libië zijn landen waar mensen zich niet gehoord voelen.

Nu heb ik het toch nog over praten en luisteren, sorry daarvoor.

Politiek lijkt te gaan over de vraag of men zich gehoord voelt. Nu kan je denken dat politiek of democratie complexer is. Dat het gaat om belangen die niet aan burgers over gelaten kunnen worden. Dit vind ik een gevaarlijke gedachte. Als je dit namelijk denkt lijk je meer op een dictator dan je misschien zou willen.

Ik denk dat iedereen in een land gehoord dient te worden. Als Mark Rutte denkt dat hij zaken beter weet dan de rest van het land of dat mensen niet weten wat goed voor hen is dan lijkt hij meer op Mubarak dan hij zou willen. Nu ga ik het weer over communiceren hebben. Ik kan niet anders.

Het belangrijkste in een democratie is dat iedereen, of bijna iedereen, zich thuis voelt in wat er gezegd wordt door de regering. Opstandigheid is iets wat hoort binnen een democratie en een recht is. De opstand van een volk toont dat het politiek systeem niet werkt.

 

Dit bericht was geplaatst inDagboek, Uncategorized. Bookmark the permalink. Zowel reacties als trackbacks zijn gesloten.
  • MEDIA

    SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC